مرکز تخصصی مهدویت حوزه علمیه قم انتظار موعود 2476-3942 25 91 2026 02 20 The Compound Text in Mahdism Narrations; A New Theory in the Typology of Indication with an Emphasis on the Narration of Aḥmad ibn Isḥāq al-Ashʿarī نص مرکّب در روایات مهدویت؛ نظریه‌ای جدید در گونه‌شناسی دلالت با محوریت روایت احمد بن اسحاق اشعری 5 28 251928 FA روح الله شاکری زواردهی دانشیار گروه شیعه شناسی (دانشکدگان فارابی) Journal Article "Typology of indication" within mahdivist narratives is among the foundations for inferring doctrinal teachings. Imami theologians categorize texts into two distinc – "clear" (jalī) and "obscure" (khafī) – while considering the “actual text” (fi’li). However, there exists a further category that has yet to be recognized as an independent classification; this research designates such a category as the <br>"compound text" (naṣṣ murakkab). This article endevears to present the theory of the compound text as novel classification, employing a descriptive-analytical methodology. The primary inquiry of the article is: how does the combination of the practical actions Alongside the utterance of the infallible (Imam) within a singular narration create a robust and irrefutable network of signification that, in terms of strength, exceeds the power of each element when considered separately? The narration Attributed to Aḥmad ibn Isḥāq al-Ashʿarī from Imam Ḥasan al-ʿAskarī (peace be upon him) Exemplifies this argument and serves as the focal point for analysis. The results indicate that the compound text, through the interplay of actions, speech, and both situational and verbal indicators, generates theological certainty at at an optimal , thereby precluding any contradictory interpretations or hermeneutical misdirection. his proposed theory contends that the composite text, recognized as a novel and independent type, can provide a methodological model for analyzing identity-related narrations in the field of Mahdism. The conclusions drawn reveal that the narration of Aḥmad ibn Isḥāq emboddies a multi-layered signification system that, by merging actions with speech, proves the specific Imamate in an objective and definitive manner. Furthermore,This theory also proves its efficacy in analyzing significant events such as the event of Ghadīr Khumm. <span lang="FA">«گونه‌شناسی دلالت» در روایات مهدویت، از مبانی استنباط آموزه‌های اعتقادی به شمار می‌رود. متکلمان امامیه، نصوص را به دو گونه «جلی» و «خفی» تقسیم کرده‌ و در کنار آن</span><span dir="LTR" lang="FA">‎</span><span lang="FA">ها، به «نص فعلی» نیز توجه داشته‌اند. با این حال، گونه‌ای دیگر از نصوص وجود دارد که تاکنون به‌عنوان گونه‌ای مستقل شناسایی نشده است که در این پژوهش به «نص مرکّب» نام‌گذاری می‌شود. این مقاله در صدد است تا با روش توصیفی-تحلیلی، نظریه نص مرکّب را به‌عنوان گونه‌ای نو معرفی کند. پرسش اصلی مقاله آن است که چگونه ترکیب کنش‌های عملی و گفتار معصوم در یک روایت، شبکه‌ای دلالی محکم و غیرقابل انکار پدید می‌آورد که در استحکام، به تنهایی از هر یک از آن دو فراتر است؟ روایت احمد بن اسحاق اشعری از امام حسن عسکری ؟ع؟ به‌عنوان نمونه کامل، محور اصلی تحلیل قرار گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نص مرکّب، با هم‌افزایی فعل و قول و قراین حالیه و مقالیه، یقین کلامی را در بالاترین سطح ممکن تولید می‌کند و راه هرگونه تأویل و تفسیر مخالف را می‌بندد. نظریه مختار آن است که نص مرکّب، به‌عنوان گونه‌ای مستقل و جدید، می‌تواند الگویی روش‌شناختی برای تحلیل روایات هویتی در حوزه مهدویت ارائه کند. نتیجه آن که روایت احمد بن اسحاق، نظام دلالی چندلایه‌ای است که با ترکیب فعل و قول، امامت خاصه را به‌صورت عینی و قطعی اثبات می‌کند. این نظریه در تحلیل وقایع کلیدیی، مانند غدیر خم نیز کارایی خود را نشان می‌دهد.</span> https://www.entizar.ir/article_251928_288186f7cfd21d0ff58b3fefb5e7553f.pdf