بررسیِ اشتباهات قرآنی احمد الحسن بصری با تاکید بر تطبیق های متعارض با دلایل عقلی و نقلی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

چکیده

جریان احمد الحسن بصری، یکی از جریان های خطرناک در موضوع مهدویّت است. در حالی که استناد به خواب و استخاره، وجه مشترک احمد الحسن با بعضی از مدّعیان دیگر است، ارائۀ تحلیل های جدید از روایات و مبانی خاصّ در رویکرد روایی، او را از سایرین متمایز کرده است. در چند سال اخیر، فعّالیت های تبلیغیِ این جریان چه به صورت مجازی در پالتاک و وب سایت های مختلف و چه به صورت چهره به چهره افزایش یافته. استناد احمد الحسن به بعضی رویکردهای حدیثیِ رایج در میان گروهی از حدیث گرایان و نیز منطبق ساختن خود با شرایط و حوادثِ روز با توجّه به زمان شناسیِ خاصّ خود، از دیگر ویژگی های اوست. این نکات، ضرورت نقد و بررسی این جریان و نشان دادن اشکالات آن را دو چندان می کند. احمد الحسن بصری، که مدّعی است امام، مهدی اوّل و یمانی موعود است، خود را همانند دیگر امامان (ع)، بهره مند از علم الهی و مصون از هرگونه اشکال و اشتباه می داند. بر این اساس، اثباتِ حتّی یک اشکال در کتاب های وی برای ردّ تمام ادّعاهای او کافی است. اشتباهات احمد الحسن را می توان در موضوعات مختلف مانند قرآنی، حدیثی، کلامی، ادبی، فقهی و تاریخی دنبال کرد. مقالۀ حاضر، به شیوۀ توصیفی، تحلیلی و انتقادی، به اشتباهات قرآنیِ احمد الحسن با تاکید بر تطبیق های متعارض با دلایل عقلی و نقلی می پردازد و در این ارتباط، به پنج مورد از اشتباهات وی در این باره اشاره می کند.

کلیدواژه‌ها