تجلی انتظار بر فراگرد آیندهسازی، از جمله جلوههای بسیار مهم و تحلیل ناشده مهدویت است. شأن امام مهدی4 در هدایتگری مردم، در دوران غیبت نیز تأمل برانگیز است و بر شکلگیری روندهای آینده تأثیر شگرفی دارد؛ تا حدی که میتوان گفت، نام، کردار و منش ادراک شده او، همچون فانوسی در تاریکی دریا، هدایتگر کشتیهای سردرگمی است که در ابهام خود در مسیر آینده، در معرض انحراف و گمگشتگی قرار دارند.
رویکرد استعارهای به منزلت امام، به منزله فانوس هدایت و چراغ روشنیبخش مسیر مردم از حال به آینده، در امتداد تعابیری در سنت چهارده معصوم:، نظیر «مصباح الهدی» و «طاووس اهل جنت» ذکر میشود. این رویکرد، در امتداد مضامین آیات شریف و ادعیه وارد شده که شناخت امام را شرط ناگزیر فلاح و رستگاری و حفظ ایمان دانسته، اطاعت آگاهانه از ایشان را لازمه اسلام و بندگی در پیشگاه پروردگار میداند؛ مورد تأکید قرار میگیرد و معرفت امام را نتیجه معرفت ثقلین و اطاعت از امر پروردگار فرض میکند.
نتیجه آنکه شأن امام معصوم7 در ظهور و غیبت، همواره هدایتگر آحاد بندگان خداوند متعال بوده، آیت هدایت و چراغ روشنیبخش راه آنان به سوی آیندهای است که در اعماق زمان پیشرو قرار دارد.
